Το κτίριο είναι κατασκευής δεκαετίας '80. Εγκαταστάθηκε ημιεντατικού τύπου πράσινη στέγη. Χρησιμοποιήθηκε έξτρα μόνωση κάτω από τα υλικά που εφαρμόστηκαν (στρώμα πολυστερίνης) αφού φυσικά προηγουμένως η επιφάνεια υγρομονώθηκε επιμελώς με αντιρριζικό ασφαλτόπανο.
Διαλέχτηκαν φυσικά υλικά, εμποτισμένη ευρωπαϊκή ξυλεία για τις κατασκευές και τα διαχωριστικά στοιχεία. Επίσης διακοσμητική ψηφίδα σε ζεστή απόχρωση ως βασικό στοιχείο αδρανούς εδαφοκάλυψης.
Ιδιαίτερη φροντίδα στη μελέτη απαιτήθηκε στα δύσκολα σημεία σχεδίασης, όπως τεχνητά εμπόδια όπου ορθοώνονταν (μονάδες air condition) και μετατράπηκαν με έξυπνο τρόπο σε φυσικά κηπάρια, όπως επίσης κανάλια αποχέτευσης ομβρίων όπου σκεπάστηκαν από επιμήκη ξύλινο πάγκο κλπ.
Στα άμεσα σχέδια του ιδιοκτήτη είναι η επέκταση των εγκαταστάσεων και στους υπόλοιπους χώρους με στόχο να ζωντανέψει με δραστηριότητες κάθε γωνιά της ταράτσας (καθιστικό, μικρή δευτερεύουσα τοξωτή φυτεμένη με αναρριχητικά φυτά πέργκολα κλπ. Έτσι, το δώμα όπου ετύχαινε να είναι ένα απλό και νεκρό δωμάτιο αποθήκευσης άχρηστων πραγμάτων θα μετατραπεί σε γραφείο και μικρό χώρο κουζίνας, όπου θα δώσει ζωή στον όλο χώρο της ταράτσας.
Τελικά δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι, συγκριτικά με τον ισόγειο κήπο, κάποιος μπορεί με ελάχιστο κόστος επένδυσης να αποκτήσει έναν υπέργειο !