Ήταν κάποτε ένα κομμάτι γης. Με την χλωρίδα του, την πανίδα του και την δροσιά του. Αρκεί να βυθίσουμε το χέρι μας ελάχιστα μέσα στο χώμα για να το νοιώσουμε. Μέχρι που η ανθρώπινη ανάγκη για κατοικία, το μετονόμασε σε οικόπεδο και το μετέτρεψε σε ένα σωρό από τσιμεντένιες πλάκες, που πυρώνουν στον δυνατό ήλιο και γεμίζουν νερό στην βροχόπτωση.
Αν ανεβείτε σε ένα τυχαίο ψηλό σημείο ή κτήριο της Αθήνας και κοιτάξετε προς τα κάτω, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα θαυμάσετε την Ακρόπολη. Θα δείτε αμέτρητα κτήρια με μια γκρίζα επιφάνεια στην οροφή τους. Μια άσχημη και συχνά ατημέλητη επιφάνεια ταράτσας.